Το μεγάλο ταξίδι του Μελένιου…. Φεβρουαρίου 11, 2009

Μετά απο πρόσκληση του Βιβλιοθηκάριου ακολουθεί αυτό το κείμενο που γράφτηκε σε δόσεις, αρχής γενομένης της Κυριακής…

Με δυσκολεύει αυτό το κείμενο γιατί θα γράψω για κάτι που μου λείπει ιδιαίτερα αυτόν τον καιρό…Η αναδρομή θα περιοριστεί σε συγκεκριμένες στιγμές της προσωπικής αναγνωστικής μου πορείας και σε περιόδους της ζωής μου που φωτίστηκαν από συγκεκριμένα βιβλία και ανθρώπους με τους οποίους μοιράστηκα δώρα ανάγνωσης.

Δεν θυμάμαι ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα, σίγουρα ανάμεσα τους ήταν και  Σποτ, όπως και της wicked librarian, αλλά θυμάμαι το πρώτο βιβλίο που μου διάλεξε η μαμά όταν με έγραψε Τρίτη δημοτικού στην παιδική βιβλιοθήκη του Δήμου Καλλιθέας στη Θεσσαλονίκη. Επειδή μου άρεσε η μυθολογία μου διάλεξε ένα βιβλίο με ωραία εικονογράφηση από τις εκδόσεις Στρατίκη που αναφέρονταν για το πώς πήρε η πόλη της Αθήνας το όνομά της.. οπότε και διάβασα εν ριπή οφθαλμού όλη τη σειρά. Αυτό όμως που θυμάμαι πολύ έντονα είναι η σειρά της Ντενεκεδούπολης και συγκεκριμένα αυτό.

Η αναγνωστική ιστορία συνεχίστηκε με κλασσικά πλέον παιδικά και εφηβικά αναγνώσματα:  Ζωρζ Σαρή και ο Θησαυρός της Βαγίας που πρέπει να το διάβασα τουλάχιστον 5 φορές…και ίσως είναι λίγες…Οι Νικητές, Όταν ο Ήλιος (δώρα μια θείας…), Άλκη Ζέη και το Καπλάνι της Βιτρίνας…Διδώ Σωτηρίου…

Στα ΤΕΙ πια όταν πέρασα, ένα ολόκληρο εξάμηνο είχε σημαδευτεί από το βιβλίο της Βαμβουνάκη Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο..είχε βγει και εκείνο το τραγούδι των Πυξ Λάξ… συνεχίστηκε ξανά με Ευγενία Φακίνου, Τιμ Ρόμπινς, Μένη Κουμανταρέα  με το πολύ ωραίο Η μυρωδιά τους με κάνει να κλαίω

Μετά τα ΤΕΙ άρχισε η εσωτερική αναζήτηση…  Rumi Jalaluddin,

Τζίντου Κρισναμούρτι και   Khalil Gibran και πολλοί άλλοι.

Πριν από 4 περίπου χρόνια μπήκε πιο δυναμική πλέον η ποίηση στη ζωή μου…λίγο ανορθόδοξα θα έλεγα: μια αμερικανίδα βιβλιοθηκονόμος (ποιήτρια η ίδια της) με σύστησε στην Αφρο-Αμερικάνικη ποίηση…Nikki Giovanni, Rita Dove και  Langston Hughes για να φτάσουν οι δρόμοι μου στον e.e.cummings, Τ.S. Eliot

….και μετά στην ελληνική ποιηση..μέσω Σκαμπαρδώνη… Ουζερί Τσιτσάνης και μια συγκυρία πολύ περίεργη…είναι η περίοδος που ο Ντίνος Χριστιανόπουλος με την Παρέα του Τσιτσάνη τραγουδούσε Τσιτσάνη…κάπως έτσι γνώρισα τον δικό μας Χριστιανόπουλο… και συνεχίζω πλέον με άλλους..γνωστούς και άγνωστους…σύγχρονους και μη..

Στα βιβλία (όπως και στη ζωή) το ένα φέρνει το άλλο, μια ιστορία, μια γραμμή μπορεί να σε ταξιδέψει και να σε οδηγήσει σε άλλα μονοπάτια, είναι πως να το πω..σαν να είσαι σε ένα ταξίδι που δεν μπορείς να προβλέψεις ποιος θα είναι ο προορισμός…το ταξίδι της ανάγνωσης και η ‘ύπουλη’ ώρες ώρες βασανιστική εξάρτησή της είναι που μετράει πάνω από όλα.