Την τελευταία φορά που τον είδα ήταν τον Νοέμβρη του 2007. Είχα ταξιδέψει μαζί με μια συνάδελφο στη Μεταμόρφωση, Χαλκιδικής για να πάρουμε το προσωπικό του αρχείο. Το αρχείο αυτό αποτελούνταν από σημειώσεις για ομιλίες, για τα βιβλία του, σκέψεις του προσωπικές, ποιήματά του, αποδείξεις ΔΕΗ, ΟΤΕ, εφορίες, ασφάλειες… Αυτό θα γινόταν σε συνεργασία με τη σύζυγο του. Δεν είναι εύκολη διαδικασία σας πληροφορώ. Υπερβολική θα με πεις… υπάρχουν και κανόνες και διαδικασίες που ακολουθούνται αλλά υπάρχει και ο ανθρώπινος παράγοντας πίσω από όλα αυτά. Και για μένα πέρα από τους κανόνες υπάρχουν οι άνθρωποι.
Όσο οδηγούσα σκεφτόμουνα και συζητούσα πόσο προσεχτική θα έπρεπε να ήμουνα στη διαχείριση ενός τέτοιου λεπτού ζητήματος. Από ένα προσωπικό αρχείο πως να επιλέξεις, τι να κρατήσεις, πως να φερθείς όταν προσκαλείσαι να ‘πάρεις’ κάτι που ήταν ‘κατοχή’ πνευματική κάποιου που στο δίνει απλόχερα (εν ζωή ακόμη τότε) για να μοιραστεί με τον υπόλοιπο κόσμο. Το ‘γιατί’ στο δόσιμο για αυτούς τους ανθρώπους ήταν αυτονόητο. Το ‘πως’ μερικές φορές για τους άλλους δεν είναι.
Πραγματικά ευλογούσα τη τύχη μου που ήμουν μαζί με τη Nancy έμπειρη αρχειονόμο και βιβλιοθηκονόμο που στο παρελθόν είχε ξαναπεράσει από αυτή τη διαδικασία άπειρες φορές. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας δημιουργείται ένας δεσμός, μια σχέση όπου αισθάνεσαι πως πρέπει να ‘φροντίσεις’ αυτόν τον άνθρωπο και την παρακαταθήκη του. Χωρίς να αυτο-υπονομεύσω σε αξία τον επαγγελματικό μου χώρο λεω πως αυτός ο δεσμός δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που αισθάνεται ένας βιβλιοθηκονόμος που πρέπει να διαχειριστεί μια δωρεά βιβλίων. Είναι δύσκολο να μεταφέρω αυτό αίσθημα και πιστεύω πως μόνο όσοι το πέρασαν θα καταλάβουν. Άλλο το βιβλίο και άλλο το αρχείο, άλλο το βιβλίο από μια προσωπική συλλογή και άλλο η προσωπική ιδιόχειρη σκέψη που έγινε ποιος ξέρει υπό ποίες συνθήκες και γιατί.
(Lansdale, Bruce M. Metamorphosis: why do I love Greece?=Μεταμόρφωση: γιατί αγαπώ την Ελλάδα; Thessaloniki: Enaretos Press, 2004. ISBN 960-88451-0-6)
