Αναγκαστικά στο σπίτι, βλέπω την θετική πλευρά της ζωής αναβάλλω την μεταπτυχιακή μου εργασία για μια μέρα ακόμη και ανακαλύπτω τις εικαστικές πρότασεις που μου έστειλε φίλη καρδιακή για το σαλόνι.
Το σχέδιο ειναι της εταιρίας Nobody & Co.
Η παραπάνω πολυθρόνα χωράει βιβλία σε ράφια 5 μέτρων…(μήπως βγαίνει και σε κρεββάτι;)…
Επίσης, ακούω μουσικές…Νατάσσα Μποφίλιου
Ακούστε Σε έχω βρει και σε χάνω
Διακοπές τέλος εδώ και τουλάχιστον ενα μήνα αλλά η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη..Σε 3 μέρες τελειώνει ενας γεμάτος Σεπτέμβρης. Νέες γνωριμίες, καινούργιες εμπειρίες, προβληματισμοί..η ζωή μοιάζει να βρίσκεται σε διαρκή κίνηση και αλλαγή σε όλα τα επίπεδα.
Και μιλώντας για αλλαγή οι σκέψεις γυρίζουν αναπόφευκτα γύρω απο τις εξελίξεις στον κλάδο μας. Μόλις χθες επέστρεψα απο το 17ο πανελλήνιο συνέδριο ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών. Απο οργανωση ήταν ενα πολύ καλό συνέδριο. Αλλά μετά απο ενα συνέδριο τι είναι αυτό που μένει στον καθένα μας ώς απόσταγμα όσων άκουσε, έμαθε και είδε? Όσες φορές καταφέρνω να παρευρίσκομαι προσπαθώ να μετρήσω πόσα πράγματα άλλαξαν στον κλάδο μας μέσα σε ένα χρόνο απο το προηγούμενο συνέδριο. Πόσα καταφέραμε συλλογικά? ή μήπως τελικά συνεχίζουμε ο καθένας μόνος/η την πορεία του στον χώρο? Αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στις πεσιμιστικές μους σκέψεις για την εξέλιξη των βιβλιοθηκών στην Ελλάδα και απο την άλλη μαθαίνω οτι θα συμβουν πράγματα που αν τα αθροίσουμε δίνουν την αίσθηση οτι κάτι κινείται.
Εκτός απο το συνέδριο των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών, που μέχρι τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ακόμη δεν έχει βρεί φιλοξενία για του χρόνου -δεν υπάρχουν και λεφτά εξάλλου- θα πραγματοποιηθεί ενα συνέδριο νομίζω αρχές Δεκέμβρη για τις Δημοτικές βιβλιοθήκες, στον Βόλο τον Οκτώβριο για την πληροφοριακή παιδεία, του χρόνου τον Μάρτιο ενα άλλο για τις Βιβλιοθήκες και την Δια Βίου Μάθηση, τον Δεκέμβριο φέτος στο Ινστιτούτο Γκαίτε Θεσσαλονίκης μια εσπερίδα για την αρχιτεκτονική των βιβλιοθηκών, το συνέδριο ECDL στην Κέρκυρα του χρόνου τον Σεπτέμβριο.
Ο προβληματισμός για την πορεία μας δεν έχει τέλος και δεν νομίζω πως θα πρέπει να έχει αν θέλουμε να κάνουμε πράγματα στον χώρο μας που θα μας πάνε ένα βήμα μπροστά. Γράφοντας όλα τα παραπάνω μου έρχεται συνειρμικά μια φράση που θα βρείτε στο βιβλιο του Michael Gorman Our Singular strengths: medidations for librarians. στην σελ. 73 ξεκινάει γράφοντας: I once heard a speaker say ‘Change makes you stupid’ a dramatic way of making the point that we gain experience and knowledge in a job over the years and then the job changes.Bingo!-all that experience and knowledge count for nothing.
Το επάγγελμα μας αλλάζει αλλά δεν ξέρω πόση διάθεση για ουσιαστική αλλαγή έχουμε εμείς οι βιβλιοθηκονόμοι. Δεν ξέρω ποσο διατεθιμένοι είμαστε να αποδείξουμε στην πράξη όσα λέμε στα πηγαδάκια ως παράπονα μεταξύ μας για το που πάμε. Δεν ξέρω αν ελλοχεύει πίσω απο όλα ο φόβος (για ποιο πράγμα?) ή απλά είναι σύμπτωμα ωχαδελφισμού. Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις βιβλιοθήκες στις οποίες εργαζόμαστε σαν χώρους αλλά και σαν concept τότε νομίζω πως θα συνεχίσουμε να τις βλέπουμε σαν ‘ιερές αγελάδες’ για πολύ καιρό.
