Τελικά σε αυτήν την πόλη δεν θα πρέπει να παραπονιόμαστε ότι δεν συμβαίνουν πράγματα. Συμβαίνουν και μάλιστα εις διπλούν! Για παράδειγμα μέσα σε ένα μήνα λαμβάνουν χώρα δύο εκθέσεις Βιολογικών προϊόντων και δύο εκθέσεις βιβλίου.
Για το βιβλίο έχουμε την 5η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου που ξεκινά αύριο Πέμπτη 29 Μαΐου έως την 1 Ιουνίου στις εγκαταστάσεις της HELEXPO και μια δεύτερη το 27ο Φεστιβάλ Βιβλίου στην παραλία της Θεσσαλονίκης από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βορείου Ελλάδος.
Αυτή ξεκινά στις 6 Ιουνίου και ολοκληρώνεται στις 22 Ιουνίου. (Η δεύτερη είναι η έκθεση που συνήθως βρέχει…). Ήδη άρχισαν να στήνουν τα εκθετήρια στην παραλία της Θεσσαλονίκης.
(Τα σχόλια για την αντιπαλότητα που υπάρχει ανάμεσα στους δύο θεσμούς αμαυρώνουν την ιδανική εικόνα που έχουμε για τον χώρο του βιβλίου και μας υπενθυμίζουν ότι και ο χώρος του βιβλίου μια ‘βιομηχανία’ είναι)
Σήμερα θα σας γράψω για την Διεθνή μας Έκθεση:
Όταν είχα επισκεφτεί την πρώτη Διεθνή Έκθεση βιβλίου Θεσσαλονίκης είχα απογοητευτεί. Οι εγκαταστάσεις φτωχές, οι εκδοτικοί οίκοι λίγοι, μια μιζέρια γενική που με έβαλε σε μαύρες σκέψεις. Χρόνο με τον χρόνο η έκθεση άνθισε και έχει καθιερωθεί ως μια από τις σημαντικές εκθέσεις στον χώρο όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Για του λόγου το αληθές διαβάστε εδώ H Δ.E.Β.Θ. στο κλαμπ των 25 μεγαλύτερων εκθέσεων του κόσμου
Ο κόσμος πιο υποψιασμένος παρακολουθεί την έκθεση, μαθαίνει για την πορεία της, ακούει για αυτήν στο ραδιόφωνο, κληρώνονται βιβλία, οι εκπομπές λόγου και τέχνης στα τοπικά ραδιόφωνα έχουν σχεδόν αποκλειστικό θέμα τους τα βιβλία. Για παράδειγμα στον 9,58 η Αναστασία Γρηγοριάδου καλεί εκδότες παιδικών βιβλίων, συζητά μαζί τους, δίνει βιβλία. Ένα άλλο παράδειγμα ο Γιώργος Κορδομενίδης και η εκπομπή του με τον τίτλο «Ιπτάμενο Χαλί»: χθες στο αυτοκίνητο άκουγα την εκπομπή του όπου διάβασε αποσπάσματα από το βιβλίο του Umberto Eco Αναμνήσεις επί χάρτου αλλά και το άρθρο του Ρούσου Βρανά στα Νεά στις 15 Μαΐου 2008. (κλίκ εδώ)
Ένα ενδιαφέρον κομμάτι του άρθρου που αφορά στην ανάγνωση ακολουθεί
Όλες οι έρευνες δείχνουν πως τα παιδιά μας χαίρονται ολοένα και λιγότερο την ανάγνωση. Αμερικανική έρευνα λέει πως τα παιδιά αρχίζουν να ξεκόβουν από το διάβασμα στην ηλικία των οκτώ ετών και όσο μεγαλώνουν τόσο χειροτερεύει η σχέση τους με αυτό. Και αυτή η απώλεια ενδιαφέροντος είναι, φυσικά, παράδοξη στις μέρες μας που τα βιβλία και το διάβασμα φαίνονται να έχουν την τιμητική τους. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχαν τόσα πολλά βιβλιοπωλεία. Δεν έχει απομείνει πόλη που να μη διοργανώνει το δικό της φεστιβάλ βιβλίου. Και πολλές κυβερνήσεις επενδύουν σημαντικά ποσά για να προωθήσουν το διάβασμα στην παιδική ηλικία. Τότε γιατί πληθαίνουν τα παιδιά που αρνούνται την πρόσκληση σε αυτή την απόλαυση; Πολλοί δάσκαλοι και παιδαγωγοί λένε πως φταίει η τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια- λες και τα παιδιά δεν θα μπορούσαν να τα παίζουν κι αυτά χωρίς να γυρίζουν την πλάτη στα βιβλία.
Ποιος είναι ο ρόλος των βιβλιοθηκών και συγκεκριμένα των σχολικών; Η ιστορία με τις σχολικές βιβλιοθήκες είναι πονεμένη για εμάς τους βιβλιοθηκονόμους. Οι γονείς πως βοηθούν τα παιδιά να αγαπήσουν τα βιβλία και το εξωσχολικό διάβασμα;
Αύριο πάντως οι βιβλιοθηκονόμοι θα συναντηθούν σε μια ημερίδα που διοργανώνει η ΕΕΒΕΠ και το ΕΚΕΒΙ με θέμα «Συνεργασία Βιβλιοθηκών: Εθνικό, τοπικό, διαθεματικό επίπεδο»
