Εμπειρίες αρχειονομίας 1 Ιανουαρίου 26, 2008

Εδώ και καιρό τριβελίζει στο μυαλό μου πως θα μπορούσα να γράψω για την αρχειονομία. Σε ένα comment μου στο άρθρο Librarians and Archivists Unite είχα ζητήσει από κάποιον αρχειονόμο να μας στείλει ένα κειμενάκι και να το «ανεβάσω» αλλά απάντηση δεν πήρα μέχρι τώρα καμία.

Θα περιοριστώ λοιπόν, σε ένα κείμενο που αφορά στην δική μου εμπειρία η οποία έχει 3 συνισταμένες:

Το θεωρητικό κομμάτι του διαβάσματος μου,της έρευνας για την ολοκλήρωση των εργασιών μου και στο πρακτικό επίπεδο με την μέχρι στιγμής ενασχόλησή μου στα αρχεία του οργανισμού στον οποίο εργάζομαι και των επισκέψεων μου σε αρχειακές υπηρεσίες.

Η έννοια αρχείο μπορεί να σημαίνει: το κτίριο το οποίο στεγάζει τεκμήρια, μια συλλογή τεκμηρίων και τέλος, για να μιλήσω με όρους πληροφορικής, τον χώρο όπου αποθηκεύουμε δεδομένα ή τεκμήρια τα οποία χρειαζόμαστε ή χρησιμοποιούμε σπάνια (Robinson, 1996:6)

Ο Μπάγιας στο βιβλίο του Αρχειονομία: βασικές έννοιες και αρχές περιλαμβάνει τις ακόλουθες 3 έννοιες: του συνόλου των τεκμηρίων, της αρχειακής υπηρεσίας και του κτιρίου (22).

Τολμώντας να προχωρήσω σε μια επιφανειακή σύγκριση ως προς την λέξη αρχείο και την λέξη βιβλιοθήκη μπορώ να βρω κάποιον κοινό τόπο. Βιβλιοθήκη είναι

Μια συλλογή τεκμηρίων και

Το κτίριο που στεγάζει τα τεκμήρια 

Το αρχείο ορίζετε σαν το σύνολο των τεκμηρίων που έχουν  συγκεντρωθεί ή δημιουργηθεί στα πλαίσια κάποιας δραστηριότητας ενός φυσικού ή νομικού προσώπου. Γιατί όμως να υπάρχουν αρχεία; Στο βιβλίο της Ellis (1993:8), και σε ελεύθερη μετάφραση, τα αρχεία υπάρχουν και συντηρούνται γιατί: 

Φυλάσσουν την μνήμη – βοηθώντας σημαντικά στον ποιοτικό σχεδιασμό, σε αποφάσεις αλλά και πράξεις ενός φυσικού ή νομικού προσώπου γιατί διασφαλίζουν την συνέχεια, παρέχουν πρόσβαση στις εμπειρίες του παρελθόντος, παρέχουν γνώση αλλά και για λόγους ιστορικούς. 

Είναι ένας τρόπος πρόσβασης στις εμπειρίες άλλων ανθρώπων.

Αποτελούν τεκμήριο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.

Αποτελούν όργανο εξουσίας, νομιμότητας και βοηθούν στην διεκπεραίωση των κοινωνικών σχέσεων και της συνοχής τους.

Αποτελούν πηγή κατανόησης της ταυτότητας του εαυτού μας, του οργανισμού στον οποίο εργαζόμαστε και της κοινωνίας μας.

 

Ως μέσα για την μετάδοση πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών αξιών.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αξία των αρχείων κάντε κλίκ στο Understanding Society Through its Records όπως και το πολύ ωραίο κείμενο Changing the Future of our Past του Εθνικού Συμβουλίου Αρχείων (The National Council on Archives)

Τι μπορείς να αγοράσεις με £38; Ιανουαρίου 24, 2008

Αυτό το διάστημα διαβάζω για τις έρευνες στις κοινωνικές επιστήμες. Πως γίνονται; Σε τί είδη χωρίζονται κλπ. Είναι πολύ ενδιαφέροντα αλλά και λίγο δύσκολα γιατί ότι έχει σχέση με αριθμούς και με λογικούς συνειρμούς με ψιλοτρομάζει αλλά τον “αγώνα” μου θα τον συνεχίσω απτόητη.

Διαβάζοντας το χθεσινό newletter του LISnews βρήκα μέρος των αποτελεσμάτων μιας έρευνας την οποία μπορείς να αγοράσεις με 38 λίρες Αγγλίας.
Η έρευνα αφορά στη λειτουργία των καφετεριών σε βιβλιοθήκες και συγκεκριμένα στα έσοδα που έχουν απο την πώληση διαφόρων ειδών προς πόσιν και βρώσιν…Να φανταστείτε ότι το 1,42% των εσόδων μιας τυπικής δημόσιας βιβλιοθήκης προέρχεται απο την πώληση φρούτων

Ένα μικρό κομμάτι της έρευνας αυτής θα βρείτε στο site Annals of Improbable Research. Άλλες πληροφορίες σε ένα άρθρο της Guardian εδώ αλλά και μια παλιότερη ανάρτησή μου για μια βιβλιοθήκη που έχει καφετέρια εδώ…

Κάτι άλλο πολύ ενδιαφέρον είναι αυτό το site (κλικ εδώ) απο το Librarysupportstaff που έχει μια σειρά απο άρθρα για το αν πρέπει ή δεν πρέπει οι βιβλιοθήκες να έχουν καφετέριες..

Η δημιουργία cafes στις βιβλιοθήκες δείχνει την προσπάθεια προσαρμογής τους στις νέες απαιτήσεις των χρηστών ή πελατών τους  αλλά και της σημερινής εποχής. Η αλλαγή αυτή φαντάζει δύσκολη, ενδεχομένως προκαλεί διχασμό στην βιβλιοθηκονομική κοινότητα και χρειάζεται γενναιότητα απόφασης απο τις εκάστοτε διοικήσεις. Για το αν είναι αποτελεσματική αυτή η συνύπαρξη μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε ή να αγοράσουμε προς £38 ενα αντίτυπο της έρευνας…

Will Manley Ιανουαρίου 21, 2008

Ομολογώ ότι απο τα πράγματα που μου αρέσουν στην βιβλιοθηκονομία είναι και τα ανορθόδοξα και χιουμοριστικά κείμενα που κατα καιρούς διαβάζω απο ανθρώπους πού έχουν την δική τους άποψη και δεν φοβούνται να την καταθέσουν. Σου προσφέρουν μια εναλλακτική όψη των πραγμάτων που συμβαίνουν στον χώρο μας και που άλλες φορές προκαλεί ένα μειδίαμα στα χείλη, άλλες φορές σε βάζει σε σκέψεις ενώ άλλες απορείς απο ποια πλανητική διάσταση εκπορεύονται αυτές οι απόψεις. 

Στο χώρο των blogs θα μπορούσε να είναι το Annoyed Librarian αλλά για μένα πριν απο τα blogs και όταν πρωτοξεκίνησα να εργάζομαι ήταν ο Will Manley. Κάποιοι σοβαροί του χώρου θα σκεφτούν με τι ασχολείτε ο άνθρωπος (για την αφεντιά μου δηλ.) αλλά πείτε οτι έχει ωραίο καιρό, πείτε ότι ξύπνησα με κέφια, πείτε ότι θέλετε..

  Will Manley

Όταν είχαμε έντυπη συνδρομή στο American Libraries το άνοιγα κατευθεία στην τελευταία σελίδα. Στη στήλη του Will’s World αρθρογραφεί απο το 1992 όταν τον απέλυσαν απο το Wilson Library Bulletin επειδή ήθελε να κάνει μια έρευνα για την σεξουαλική ζωή των βιβλιοθηκονόμων. Έχει χαρακτηριστεί ασεβής, καυστικός, έξυπνος και με απόψεις ανορθόδοξες. Έχει γράψει και κάποια βιβλία όπως The Truth about reference Librarians, The truth about catalogers

έχουν μείνει όμως και απίστευτες ατάκες:

Image “The world generally sees us as steady, serious, and studious. Unfortunately, steady, serious, and studious are often mistaken for strict, staid, and stuffy. That stereotype seems unfair and unkind until we compare it with other, more unpleasant occupational stereotypes: Lawyers are liars, politicians are crooks, doctors are greedy, athletes are stupid, journalists are egomaniacs. In comparison, our stuffiness doesn’t look so bad.” May 1996

Internet “Now with most libraries rushing to provide their patrons access to the Internet, the concept of the librarian taking responsibility for the reliability of library resources is completely gone because the Internet may be one of the biggest wellsprings of misinformation ever developed.” January 1998

Pages “I’m beginning to think that everyone with an MLS should do some regular shelving. Not only would this get us away from our computer terminals for a while, but it would also give us a whole new perspective on the value of pages.” September 1997  

Signs of “librarian burnout”

“You give a patron the murder mystery she has been waiting for and say, ‘You’ll really enjoy this. It has a surprise ending. The murderer is the priest.’” November 1992.

So severe is the stress of work in the reference department alone that . entire books have been written about the phenomenon of ‘reference burnout.’ Personally, I don’t think reference burnout is all that complicated. To me it’s quite simple: There are too many ignorant patrons out there and their numbers are growing.” July/August1995

“Yesterday, for the first time in my 25-year career, I looked sternly at a 4-year-old boy, raised my right index finger to my lips, and like a cranky rattlesnake hissed ‘Shh’ at him. My God, I thought with instant revulsion, I’ve become the fussy little-old-ladywith-her-hair-in-a-bun stereotype that I’ve always ridiculed. A quick look around revealed that, thank God, no one on staff had witnessed my act of self-humiliation.” September 1995.

Αυτά και άλλα θα βρείτε στο άρθρο The Quotable Will Manley: 7 Years of Will’s World, American Libraries 31.2 (2000):38.

Την καλημέρα μου και καλή μας εβδομάδα!

Δημήτρης Λέτσιος Ιανουαρίου 18, 2008

Αν και η θεματική του ιστολογίου κινείται γύρω απο τον χώρο των βιβλιοθηκών και του βιβλίου, σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση και θα αναφερθώ στον φωτογράφο Δημήτρης Λέτσιο. Αφορμή ο θάνατός του πριν απο 2-3 μέρες όπου έφυγε πλήρης ημερών.

Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, που βρίσκεται στο λιμάνι, είχε διοργανώσει πριν απο 2 ή 3 χρόνια μια αναδρομική έκθεση για τον μεγάλο έλληνα φωτογράφο εκεί λοιπόν γνώρισα το έργο του και τον κατέταξα ανάμεσα στους αγαπημένους μου φωτογράφους. Είχε επίσης εκδοθεί και ένα λεύκωμα. Ο Λέτσιος τότε είχε δωρίσει το αρχείο του στο Μουσείο.

Ο Λέτσιος γεννήθηκε το Δεκέμβριο του 1910 στην Ανακασιά, προαστιακό μεγαλοχώρι του Βόλου κάτω από τη Μακρινίτσα. Άρχισε να φωτογραφίζει το 1934, αλλά οι σεισμοί του 1955-1957 κατέστρεψαν σχεδόν ολοσχερώς το μεγαλύτερο μέρος του μεσοπολεμικού έργου του. Τότε ξεκίνησε και η δεύτερη περίοδος του έργου του, και πιο ουσιαστική, η οποία διήρκησε ώς το 1970. Οι φωτογραφίες του επικεντρώνονται στα τοπία, το βουνό, τη θάλασσα, ιδιαίτερα το θεσσαλικό κάμπο αλλά και στον άνθρωπο, στον εργασιακό μόχθο, ενώ ιδιαίτερη θέση στη δουλειά του έχει η γυναίκα (κλίκ εδώ)

Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε εδώ.

People of the Book Ιανουαρίου 17, 2008

Πριν απο λίγο έλαβα ενα e-mail απο την φίλη μου την Nancy η οποία διαβάζει το καινούργιο βιβλίο της Geraldine Brooks με τον τίτλο “People of the Book“.  Βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία για τον κώδικα Sarajevo Haggadah, που είναι απο τα πιο παλιά εβραϊκά εικονογραφημένα βιβλία.

Η ιστορία μυστήριου ξεκινά όταν ανατείθεται η συντήρηση του βιβλίου στην Hannah Heath η οποία βρίσκει διάφορα αντικείμενα μέσα στο βιβλίο: ένα φτερό απο κάποιο έντομο, μια άσπρη τρίχα, σταγόνες κρασιού και κόκκοι αλατιού. Με αυτά τα δεδομένα προσπαθεί να ανακαλύψει την μυστική ιστορία αυτού του βιβλίου.

Δέκα ιστολόγια να διαβάσετε για το 2008 Ιανουαρίου 16, 2008

Τα 10 ιστολόγια για βιβλιοθηκονόμους που προτείνει το LISNews είναι:

Annoyed Librarian

David Rothman

Judge a Book by its Cover

iLibrarian

Law Librarian Blog

Library Stuff

Mairylaine Block

Mark Lindner

Research buzz

Stephens Lighthouse

Κάντε κλίκ και αποφασίστε και εσείς ποια σας αρέσουν και βρίσκετε ενδιαφέροντα.

No one can truly write a book Ιανουαρίου 14, 2008

                    

  

Πραγματικά είναι μια ευτυχής συγκηρία αυτή! Να βρεθούμε να ανταλλάσουμε σκέψεις και πληροφορίες για τον Borges και να σήμερα το πρωϊ διάβασα και την καινούργια ανάρτηση στο Tobaccori για τα ποίηματα του.

Αιτία για να ανακαλύψω τα έργα του ήταν ο φωτογράφος Sean Kernan. Με αφορμή τρία διηγήματα του Borges για τα βιβλία αλλά και κάποια ποιήματά του εμπνεύστηκε και με θέμα το βιβλίο δημιούργησε μια αριστουργηματική έκδοση με 43 φωτογραφίες. To βιβλίο είναι το Secret Books απο όπου και οι φωτογραφίες της σημερινής ανάρτησης.

Η Βιβλιοθήκη της Βαβέλ Ιανουαρίου 12, 2008

                 

“The Library of Babel (1997)” Erik Desmazières

Διαβάζοντας το εξαιρετικό Tobaccori σημείωσα εδώ την ανάρτηση για το βιβλίο

Περί Βιβλιοθηκών, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 1993, 260 σ .

Το βιβλίο αποτελεί συλλογή διηγημάτων για τις Βιβλιοθήκες. Θα βρείτε κείμενα των Umberto Eco, Ροϊδης, Ray Brandury αλλά και Borhes με το διήγημά του ” Η Βιβλιοθήκη της Βαβέλ’

Κάνοντας flash back θυμήθηκα οτι στις 16/12/07 διάβασα στην Ελευθεροτυπία το άρθρο Σινεμά στο Θέατρο για μία παράσταση που το κοινό της Αθήνας (και όχι μόνο) θα ‘βιώσει΄ απο τις 4 Απριλίου στο θέατρο Παλλάς και που βασίζεται σε αυτό το καταπληκτικό κείμενο.

Το διήγημα του Borhes μπορείτε να το βρείτε ολόκληρο στα αγγλικά εδώ ενώ στα ελληνικά έχει μεταφερθεί ένα κομμάτι του εδώ.

Librarians and archivists unite Ιανουαρίου 11, 2008

Ακούγεται λίγο οξύμωρο; Ίσως πριν από λίγα χρόνια να επέμενα περισσότερο σε αυτό. Για κάποιους ίσως και να ισχύει ακόμη. Υπήρχε (υπάρχει;) μια εχθρική αντιμετώπιση των μεν από τους δε- δεν τα βάζω επίτηδες σε μια σειρά, ούτε και τα ονοματίζω γιατί μπορεί να έχουμε βάλει και εμείς το χεράκι μας σε αυτό.

Το τελευταίο τρίμηνο του 2007 ασχολήθηκα θεωρητικά και ουσιαστικά με την αρχειονομία. Καταρχήν το μάθημα που διάλεξα για το μεταπτυχιακό ήταν Διαχείριση αρχείων: αρχές και τεχνικές και κατά δεύτερο λόγο συνεργάστηκα με την αρχειονόμο Nancy Birk  στην οργάνωση των αρχείων του οργανισμού στον οποίο εργάζομαι. Δεν έγινα αστέρι στην αρχειονόμια αλλά κατάλαβα 5 πράγματα καλύτερα και εκτίμησα το επάγγελμα του αρχειονόμου.

Και οι δύο επιστημονικοί κλάδοι έχουν ένα κοινό παρανομαστή: παρέχουν πληροφόρηση. Είναι θεματοφύλακες της ιστορίας και βοηθούν στην διάδοση της γνώσης και του πολιτισμού. Οι διαφορές υφίστανται στο υλικό που υπάρχει στις συλλογές τους, στην διατήρηση και συντήρηση του και στον τρόπο περιγραφής αυτού του υλικού.

Οι ακόλουθες δύο παράγραφοι αποτελούν ελεύθερη μετάφραση του βιβλίου της

Judith, Ellis (ed). Keeping archives. 2^nd ed. Port Melbourne: Thorpe in association with the Australian Society of Archivists, 1993. p.7

Το σημαντικό αυτό βιβλίο κυκλοφορεί και στα ελληνικά. Κλικ εδώ για λεπτομέρειες.

 

Τα βιβλία, που αποτελούν το κύριο υλικό σε μια βιβλιοθήκη, είναι προϊόν μιας πνευματικής διεργασίας που σκοπό έχει αυτό ακριβώς-δηλ. να γραφτεί ένα βιβλίο με θέμα συγκεκριμένο. Τα βιβλία είναι προϊόν φαντασίας, ενός δημιουργικού μυαλού ή ενός καλλιτεχνικού πνεύματος. Σχεδιάζονται για να διαβαστούν ή να διαδοθούν, να ενημερώσουν, να μεταφέρουν γνώση, ιδέες, αισθήματα ή απόψεις, ψυχαγωγούν και παρέχουν πληροφόρηση για κάποιο συγκεκριμένο θέμα.

Το υλικό σε μια αρχειακή συλλογή συγκεντρώνεται ή δημιουργείται κατά την διάρκεια μιας δραστηριότητας, κυρίως αποτελείται από έγγραφα κάποιας κοινωνικής δραστηριότητας ή ενός οργανισμού. Αυτά τα έγγραφα (records) παρέχουν αποδείξεις κάποιας δραστηριότητας που ολοκληρώθηκε και την ίδια στιγμή πληροφορίες για τους ανθρώπους που τα παράγουν, τους οργανισμούς, τα γεγονότα που τα πλαισιώνουν και τα μέρη στα οποία έχουν δημιουργηθεί.

Η κυριότερη διαφορά είναι ότι οι βιβλιοθηκονόμοι όταν ασχολούνται με κάποιο υλικό καθιερώνουν ένα είδος έλεγχου μέσα από τις διεργασίες της θεματικής ταξινόμησης, για παράδειγμα, κάνοντας χρήση προσχεδιασμένων συστημάτων ταξινόμησης όπως το DDC ή η LC. Μέσα σε αυτά τα συστήματα, το υλικό ταξιθετείται αλφαβητικά σύμφωνα με τον συγγραφέα ή τον τίτλο. Οι αρχειονόμοι αντίθετα ασχολούνται με μοναδικά τεκμήρια, που δημιουργήθηκαν ή συγκεντρώθηκαν μέσα από κάποια κοινωνική δραστηριότητα ή μέσα σε έναν οργανισμό, ενώ η αρχειακή περιγραφή είναι πιο στενά συνδεδεμένη με το περιεχόμενο και με τις αρχές της προέλευσης (principles of provenance) και της πρωταρχικής σειράς στην οποία υπήρχε αυτό το υλικό (original order).

 

Τον θυμάστε τον παραμυθά; Ιανουαρίου 10, 2008

Χθες το απόγευμα και ενω περίμενα στο σαλόνι ενος οδοντιατρείου διάβασα ότι ο Νίκος Πιλάβιος, ο γνωστός μας παραμυθάς έχει δικό του ιστολόγιο. Όσοι είμασταν παιδάκια τη δεκαετία του ‘80 σίγουρα τη θυμόμαστε την εκπομπή του.

Κάντε κλικ εδώ και απολαύστε σύγχρονες πλέον ιστορίες του κύριου Πιλάβιου…και αν δουλεύετε και σε παιδική βιβλιοθήκη μπορείτε να πάρετε και μερικές πολύ καλές ιδέες για ιστορίες