Οι Monty Python.. Αυγούστου 23, 2007
παίρνουν συνέντευξη απο εναν βιβλιοθηκονόμο!
Τι σχέση μπορεί να έχουν οι Monty Python με τους Βιβλιοθηκονόμους; Και όμως γύρισαν ένα απίστευτο σκετσάκι υπό τον τίτλο Gorilla Librarian. Για όσους δεν γνωρίζουν οι Monty Python ήταν μια ομάδα φοβερών και διανοούμενων βρετανών που απο το διάστημα Οκτ. 1969 έως τον Δεκ. 1974 παρουσίασαν στο κοινό την σειρά Monty Python‘s Flying Circus. Στο 10ο επεισόδιο της 1ης σειράς, Οκτ. 1969 – Ιαν. 1970, θα βρείτε ακόλουθο σκετς. Βρήκα και τους διάλογους στ’αγγλικά για να μπορέσετε να το παρακολουθήσετε.
Cut to interview room in town hall: a tweedy colonel type chairman; next to him are a vicar and a lady with a pince-nez. The chairman is holding up the picture of Caesar. As the camera pulls out he rather obviously throws it away.
Vicar: (Terry Jones) Here what was that picture?
Chairman: (Graham Chapman) Ssh! Next! (a gorilla enters) Good morning – Mr Phipps?
Gorilla: (Eric Idle) That’s right, yes.
Chairman: Er, do take a seat.
Gorilla: Right sir. (sits)
Chairman: Now could you tell us roughly why you want to become a librarian?
Gorilla: Er, well, I’ve had a certain amount of experience running a library at school.
Chairman: Yes, yes. What sort of experience?
Gorilla: Er, well for a time I ran the Upper Science Library.
Chairman: Yes, yes. Now Mr Phipps, of course you do realize that the post of librarian carries with it certain very important responsibilities. I mean, there’s the selection of books, the record library, and the art gallery. Now it seems to me that your greatest disadvantage is your lack of professional experience, coupled with the fact that, uh, being a gorilla, you would tend to frighten people.
Vicar: (aside) Is he a gorilla?
Chairman: Yes he is.
Vicar: Well why didn’t it say on his form that he’s a gorilla?
Chairman: Well, you see applicants are not required to fill in their species.
Vicar: What was that picture?
Chairman: Sh! Mr Phipps, what is your attitude toward censorship in a public library?
Gorilla: How do you mean, sir?
Vicar: Well I mean for instance, would you stock ‘Last Exit to Brooklyn’… or … ‘Groupie’?
Gorilla: Yes, I think so.
Vicar: Good.
Chairman: Yes, well, that seems to me to be very sensible Mr Phipps. I can’t pretend that this library hasn’t had its difficulties. Mr Robertson, your predecessor, an excellent librarian, savaged three people last week and had to be destroyed.
Gorilla: I’m sorry sir.
Chairman: Oh, no, don’t be sorry. You see, I don’t believe that libraries should be drab places where people sit in silence, and that’s been the main reason for our policy of employing wild animals as librarians.
Vicar: And also, they’re much more permissive. Pumas keep Hank Janson on open shelves.
Chairman: Yes. Yes. Yes. (a maniacal look in his eyes) Yes, yes Mr Phipps. I love seeing the customers when they come in to complain about some book being damaged, and ask to see the chief librarian and then… you should see their faces when the proud beast leaps from his tiny office, snatches the book from their hands and sinks his fangs into their soft er… (collects himself) Mr Phipps! Kong! You can be our next librarian – you’re proud, majestic and fierce enough. will you do it?
Gorilla: I don’t think I can sir.
Vicar: Why not?
Gorilla: I’m not really a gorilla.
Vicar: Eh?
Gorilla: I’m a librarian in a skin.
Chairman: Why this deception?
Gorilla: Well, they said it was the best way to get the job.
Chairman: Get out, Mr Librarian Phipps, seeing as you’re not a gorilla, but only dressed up as one, trying to deceive us in order to further your career. (gorilla leaves) Next. (a dog comes in) Ah. Mr Pattinson. Sit!
Και λίγο χιούμορ δεν βλάπτει….
Busman’s Holidays…part 2 Αυγούστου 22, 2007
Μια λεπτομέρεια για την Παπαχαραλάμπειο. Στην είσοδο θα δείτε ότι γράφει Ελληνοαμερικανική Βιβλιοθήκη. Ο λόγος είναι ότι ο ιδρυτής της είχε ζήσει αρκετά χρόνια στην Αμερική και αν θυμάμαι απο όσα μου είπανε είχε δωρίσει και κάποια συλλογή με αγγλικά βιβλία στην Βιβλιοθήκη.
Η έδρα εξόρμησης ήταν το όμορφο και ήσυχο Γαλαξίδι. Στο δρόμο μας για το Ναυτικό Μουσείο Γαλαξιδίου βρήκα τελείως τυχαία την Δημοτική Βιβλιοθήκη Γαλαξιδίου και είδα φως και μπήκα…
Στην Βιβλιοθήκη εργάζεται μια κυρία που είναι γραφίστας και που όπως μας είπε βρέθηκε στην Βιβλιοθήκη. Είχε μετακομίσει στο κτίριο της φωτογραφίας πριν απο λίγο καιρό και στα ράφια ήταν ταξιθετημένα για την ώρα τα βιβλία των συλλογών που είχαν την περισσότερη κίνηση κυρίως μυθιστορήματα και παιδική λογοτεχνία. Εκείνη την ώρα βοηθούσε μια κοπέλα για τον εντοπισμό πληροφοριών σε μια πολύ παλιά εφημερίδα απο το αρχείο της Βιβλιοθήκης. Έδειξε ενδιαφέρον να συζητήσουμε, να μας κάνει ερωτήσεις, να ζητήσει στοιχεία για οποιαδήποτε μελλοντική βοήθεια μπορούσαμε να της προσφέρουμε. Ανέφερε ότι έχει ζητήσει συμβουλές απο συναδέλφους απο Ναύπακτο και γύρω περιοχές για να οργανώσει την Βιβλιοθήκη. Επίσης είχε παρακολουθήσει και αρκετά σεμινάρια. Στην βιβλιοθήκη υπάρχουν για το κοινό διαθέσιμοι 2 υπολογιστές τελευταίας τεχνολογίας με πρόσβαση στο internet. Οι εγγεγραμένοι χρήστες ήταν μέχρι τότε 283 σε σύνολο 1300 κατοίκων. Αυτό για το οποίο συζητήσαμε αρκετά ήταν οι πρακτικές των δήμων και πως αντιμετωπίζουν τις Βιβλιοθήκες…σαν χώρο δημοσίων σχέσεων δηλαδή απο προϋπολογισμό όμως zero.
Όπως καταλάβατε όπου πάω διακοπές επισκέπτομαι και τις βιβλιοθήκες…άρρωστη θα μου πεις είσαι αλλά το θεωρώ απαραίτητο να γνωρίζω τι γίνεται και σε άλλες βιβλιοθήκες, πως είναι οι συνθήκες εργασίας άλλων συναδέλφων, να αν ανταλλάσουμε ιδέες αλλά και για να εκτιμώ περισσότερο αυτό που έχω και τι μπορώ να κάνω με αυτό.
Busman’s holiday…part 1 Αυγούστου 21, 2007
Είναι αμερικάνικη έκφραση που την ανέφερε μια συνάδελφος όταν της είπα που πήγα διακοπές και σημαίνει αυτό (κλίκ και διάβασε)
Πήγα λοιπόν Βέροια για μια δουλειά για το αυτοκίνητο και επισκέφτηκα την Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας. Το σκεφτόμουνα τόσο καιρό που έγινε σχεδόν τάμα! Άφησα την φιλενάδα μου στα βιβλία ψυχολογίας και ‘αφέθηκα’ στην ζεστή ξενάγηση της Ασπασίας Τασιοπούλου, σε όλους τους ορόφους της βιβλιοθήκης. Όπου μιλήσαμε για τα πάντα, για το προσωπικό, για το κοινό της βιβλιοθήκης, για τις αλλαγές επι κύριου Τροχόπουλου, για την εκδήλωση, 31 Ιουλίου ήταν, όπου τα παιδιά φτιάχνανε συρμάτινα δενδράκια. Και μετά είδα τον κ. Τροχόπουλο, πνιγμένο στα χαρτιά. Συζητήσαμε λίγο και επικεντρωθήκαμε στο πόσο σημαντικοί είναι οι δεσμοί που καλλιεργούνται ανάμεσα στους υπαλλήλους μια βιβλιοθήκης και πόσο αυτό βοηθάει στην πρόοδο μιας Βιβλιοθήκης. Φεύγοντας σκεφτόμουνα ότι αυτό είναι κάτι που στην συγκεκριμένη Βιβλιοθήκη φαίνεται αμέσως. Για να το πετύχει κανείς σε έναν εργασιακό χώρο γενικότερα πρέπει όχι μόνο να διαθέτει ηγετικές ικανότητες αλλά και να μπορεί να εμπνέει…
Μετά κατέβηκα Στερεά Ελλάδα, επισκέφτηκα το Μαντείο των Δελφών
Πέρασα απο Ναύπακτο, ήπια καφεδάκι με ωραία θέα
και επισκέφθηκα την ‘Παπαχαραλάμπειο’ Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπάκτου
όπου μια συνάδελφος εμφανώς αγχωμένη μην αφήσει το γραφείο δανεισμού χωρίς άτομο μου έκανε προφορική ξενάγηση και μετά είδα τους χώρους της Βιβλιοθήκης μόνη μου. Η βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε το 1960 με δαπάνη του ευεργέτη της Ναυπάκτου Δημήτριο Παπαχαραλάμπους. Θυμάμαι οτι μέτρησα γύρω στου 12 ή 18 Η/Υ για το κοινό με πρόσβαση στο Internet. Δεν θα την συγκρίνω με αυτήν την Βέροιας γιατί ο πληθυσμός είναι λιγότερος και άρα και το προσωπικό και η συλλογή πιο μικρή. Έχουν 2 κινητές Βιβλιοθήκες και συζητώντας για την επισκεψιμότητα των κατοίκων της Ναυπάκτου μου ανέφερε την ιστορία ενός μικρού νέου χρήστη κινητής βιβλιοθήκης ο οποίος ρώτησε αν θα πληρώσει το βιβλίο που πήρε απο την βιβλιοθήκη…
(συνεχίζεται..)
Back to work… Αυγούστου 20, 2007
Γύρισα ανανεωμένη με ωραίες εικόνες, μυρωδιές, συναντήσεις και αναγνώσματα..
Για την ώρα θα μοιραστώ μαζί σας το βιβλίο που διαβάζω – αν και ξέρω πως πρέπει να στρωθώ στο διάβασμα για το μεταπτυχιακό – είναι το θέμα του όμως τόσο πολύπλοκο και ενδιαφέρον που αξίζει το χρόνο μας..
Λέγεται My Sister’s Keeper της Jodi Picoult (κλικ και διαβάσε). Τυχαίνει να το διαβάζω στο πρωτότυπο αλλά ξέρω πως έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά απο τις εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί με τον τίτλο ΄Ο Φύλακας της Αδελφής μου’ .
Η ιστορία έχει ως εξής: Η Άννα είναι 13 ετών και έχει μια αδελφή την Kate 16 ετών που πάσχει απο λευκαιμία. Όταν έμαθαν το πρόβλημα υγίεας της κόρης τους οι γονείς της αποφάσισαν να φέρουν στο κόσμο ενα παιδί που με την βοήθεια των γιατρών θα ήταν ο συμβατός δότης μυελού των οστών, αίματος κλπ. Η κατάσταση της υγείας της Kate είναι σοβαρή και χρειάζεται να γίνει μεταμόσχευση νεφρού. Η Άννα αγαπάει πολύ την αδελφή της, ξέρει όμως πως γεννήθηκε για να είναι αυτή που θα της δίνει ζωή. Αποφασίζει λοιπόν να κάνει αγωγή στους γονείς της για ιατρική χειραφέτηση αλλά και το δικαίωμα να αποφασίζει η ίδια για το σώμα της. Στο βιβλίο εγείρονται πολλά θέματα όπως: Η Άννα υποχρεούται να ρισκάρει την ζωή της για να σώσει την αδελφή της; Μέχρι που εκτείνονται τα όρια δικαιωδοσίας των γονιών; Εδώ τίθενται επι τάπητος πολλά ζητήματα, ηθικά, κοινωνικά, οικογενειακών σχέσεων και δεν μπορώ ακόμη και τώρα που το διαβάζω να σας απαντήσω με ένα συμφωνώ ή δεν συμφωνώ..
